شبماه سلام کند

از این خانه رفته ام

چشم تر مکن

راه را بسته ام

آه سرد مکش

فرصت از دست رفته است

آن روز که کر شدی

قلبم شکسته بود!

یاد تو آمده؟

من از عشق  فرمان گرفته ام

باکی ندارم ز رفتنم

تو نبودی یار پاک من

آن را برداشته از این خانه رفته ام

همیشه به این بی انتهای ظالم نگاه می کنم.همین خشک بی احساس که تو را از من گرفت.می دانم تو  هم راضی به جدایی نبودی.او ما را جدا کرد.آرام باش.می دانم مانند هم اشک می ریزیم و آه می کشیم.نه من مقصر بودم نه تو اشتباه کردی.ما عاشق هم بودیم.در شرف رسیدن بودیم.این جاده بود که ما را از هم جدا کرد.غصه به چشمانت تحمیل نکن روزی این جاده هم به رحم خواهد آمد . ای کاش که باشیم... . من از اندوه تو غمگینم.برای من شاد بمان.ببین چگونه هر لحظه را با یادت شاد می کنم.من مطمئنم به تو ٬ به عشق تو که به یادم نگه داشته ای.ببین هنوز جاده را قسم می دهم جای پاهایت را محو نکند.حتی اگر محو کرد خود از یاد نبرد که کجا بود.ببین هر سپیده دم کاسه ای از اشک هایم را به نذر برگشتت پخش می کنم.اما به خاطر دلتنگی هایم ناآسوده مشو.جاده دوری را به ما داد و ما درس صبوری به جاده آموختیم.جاده می داند٬به او گفته ام٬که معلم بهتر تویی.می دانی؟به تو امیدوارم٫اما ای کاش لحظه ای کوتاه جاده دهان به صحبت باز می نمود

من از پل ها نترسیدم

من از رفتن نترسیدم

من از جاده از این ممتد طولانی

از این غیبت به طولانی...

از این تنهایی غم بار

 نترسیدم

 تو را دارم

تو را دارم

من از نقض همین جمله هراسیدم...

همیشه می گفت گل برای گل.یادش به خیر .اولین بار که دیدمش حس خوبی نداشتم.می شد گفت ازش بدم میومد.اما به مرور زمان علاقه ای بین ما پیدا شد.ولی به مرور زمان! خب منم بی تقصیر بودم.اونم همین طور.در واقع گناهی نبود که مقصری داشته باشه.اون تونست اثباب کنه می تونه کمبود هامو پر کنه و این طوری نشون می داد من هم جای نداشته هاشو پر کردم.از همه چیز بهتر نگاههای مطمئنش بود که اوضاع رو بی دغدغه جلوه می داد.همیشه می گفت گل برای گل.اصطلاحش شده بود که:گلم بیا٬گل دختر گفت٬خانوم گل خواست و ... . همیشه کنار کادوی تولد گلی می ذاشت و گل تقدیم به گلی می نوشت.از ابتدا این کارش بی ریایی به محبت آمیخته ای رو اثبات می کرد.همیشه می گفت گل برای گل.اون روز هم تولد خودش بود.با مامان خونرو مرتب کردیم و منتظر موندیم.کلید که انداخت و اومد تو٬با این که می دونستم می دونه چی در انتظارشه٬اما خودشو شگفت زده و خوشحال نشون داد.لحظات شیرینی بود.با شادی به سمتش رفتم و تبریک گویان بغلش کردم.دیدم چیزی رو از پشتش آورد جلو . دسته گل رز صورتی ملیحی بهم داد.از در که وارد شده بود از فرط شعف ندیدم دستش پشتشه.اون روز تولد خودشم منو بوسید و گفت:گل تقدیم گل

- بله؟

سرمو به سمتی که صدام کردن برگردوندم

- نازنین نامه رو فکس کن.دیر می شه ها.

- بله؟

مرد ناآشنایی بود.

- سلام.

مهشید بهم اشاره کرد.طبق معمول متوجه نشدم

- سلام.بفرمایید.شما؟

فکر کردم از شرکتی جایی برای قرداد اومده.اون روز سرم خیلی شلوغ بود.افراد غریبه به شرکت زیاد میومدنو می رفتن.

- نشناختین؟

سوال فکر برانگیزی بود.شاید آشنا بود و نشناخته بودم؟کمی دقت کردم.نه... وای... انگار یه سطل آب یخ روم خالی کردن.پاهام لرزید.چشمام خشک شد.باور برگشتنش غریب بود.فقط تونستم بگم

- خوش اومدی.

فاصله بینمون یه نخ بود

با تاری از غرور

اومدی پارش کنی

یادت نره

منم مقصرش بودم

این گفته های من نیست

این واژه های تو بود

آری٬روز رفتنت جمعشان کردم

زمان قصد بردنش کرد

مکان سعی به محو کردنش برد

دوستت داشتم

نگهش داشتم

به تاریخ

این مقهور مطمئن می سپارم

حیف

که برگردی

دیگر نیستم تا مرغ عشق به جانت قربان کنم