ابر،قطره،باران،...

برداشت آزاد...

spot-of-rain — Tue, 14 Aug 2007 23:11:18 GMT

تو امشب آمده ای

دلک امشب شاد است

با حضور گرمت

دلکم آرام است

تو نگاهی فکنی

دلکم پر بزند

تو صدایم بکنی

دلکم خواهان است

دل کوچک مرا

تو و آن دستانت

به خرامی ببرید

که دلک مشتاق است

دل و چشمم امشب

همه عشق و همه تو

دلک امشب بی من

همه من امشب دل

همه را این همه را

تو به عرش خواهی برد

دلک نازک من

به تو،جان،می گیرد

تو ز آن جان مگیر

دلکم محتاج است

تو بدان از امشب

تو نباشی در دل

دلکم ویران است

گر تو پایی بنهی

دل امن ترین کاشانست

استاد...

spot-of-rain — Sun, 05 Aug 2007 23:07:18 GMT

- خب کی میاد حل کنه؟

همیشه این جمله آغاز درگیری بود.سعی می کردم وقتی داوطلب بشم که به حلم مطمئن باشم.در غیر این صورت... خب منم جونمو دوست داشتم.سرمو روی دفترم خم کردم و اتودم فشار دادم تا خودمو تازه در ابتدای حل کردن نشون بدم.سرمو از ترس بلند نمی کردم.عادت داشتم جلو بشینم و اون هم عادت کرده بود هر کی نیاد منو ببره.نوک اتود در نیومد.دوباره فشارش دادم و دوباره نشد.دستام لرزید.سنگینی نگاهش رو می فهمیدم سرمو آروم بلند کردم.نگاه مقتدر مستبدانه اش بیشتر هولم کرد و اتود رو چند بار پیاپی فشار دادم اما اتود گیر کرده بود.نگاهم با نگاه رو به خشمگین شدنش گیر افتاده بود.گویی سرم هم خشک شده بود. صدای ریز بچه ها در کلاس می پیچید.با تجربه ی جلسات قبل مطمئن بودن منو می بره.در یکی از فشارهام انگشتم از انتهای اتود در رفت و انگشتم تیر عمیقی کشید و تا مچ دستم پیش رفت.همین علتی شد تا سرمو دوباره خم کنم روی مسئله ی دفتر.نمی دونستم چرا این بار این قدر طولش می ده.خب مسئله سنگین بود.دلیل خودمم برای فرار از تخته همین بود.انگشتم سر شد.اتودو دست به دست کردم و با دست چپ تلاشو ادامه دادم.جو کلاس در ایهام مونده بود.اتود مبارزه ای شکست ناپذیرو آغاز کرده بود.در همون حال به تحلیل مسئله پرداختم.اما از عادت قدیمی تا نمی نوشتم مسئله پیش نمی رفت.به اون سختی هم که فکر می کردم نبود.سرمو بلند کردم تا از انتخابش خبردار بشم..نگاهش که روی همه می چرخید دوباره روم انداخت.دستم در جنگ با اتود ناخلف و نگاهم منتظر و مضطرب بود.نه او هم از درست شدن اتود ناامید شده بود.نفس عمیقی کشید و هم زمان با او گویا نفس مرا از درون کشیدند.سرشو کمی چرخوند و گفت:

- شما خانم!ردیف وسط کنار پنجره.بفرمایید...

وقتی تا آخرین کلمه مطمئن شدم آدرس جایگاه منو نداده.این بار من نفس عمیقی کشیدم و دستمو پیروزمندانه روی اتود فشار دادم و لحظه ای شکه موندم... نوک اتود بیرون اومد...

یاد آرم چه گذشته بر ما...

spot-of-rain — Mon, 30 Jul 2007 14:17:18 GMT

یاد یاران قدیمی خوش باد

یاد آن آب و گل و نان و نمک

یاد عطر میخک

یاد باغ یاسمن

یاد رود جیحون

از رودکی تا تهرون...

یاد خنده های سبز

یاد مویه های درد

یاد ایام گذشته خوش باد

یاد آن مرد ستبرم: بابا

یاد آن دلیره زن: مامان

همه با هم خوش باد

از همین لحظه به قبل

آه چه می گذرد خاطره اش

من و پیری و هزاران دردش

مانده از روز جوانی تنها

نفسم سخت است لیک

یاد دوران برفته خوش باد

جای خالی...

spot-of-rain — Thu, 19 Jul 2007 14:10:18 GMT

دست کوچیکشو گذاشت توی دستام.وقتی پوست نرم دستش به دستم خورد حالم یه جوری شد.چشمامو بستم.حس خوب و بدی بهم دست داد.حس کردم می خواد دستشو بیرون بکشه.چشمامو باز کردم و نگاهش کردم با اضطراب نگاهم می کرد.به خاطرش لبخند زدم و دستمو شل کردم.تا بره.اما وقتی دستم شل شد دستشو نکشید با تعجب نگاهش کردم دستم کاملا شل بود نگاهم می کرد آرام و بدون ترس . نگاهش کشش خاصی داشت داغمو تازه می کرد مگه چند وقتش بود؟ای وای یادم رفته بود. یعنی تا قبل از این یادم بود یه دفعه با دیدن این توی این لحظه یادم رفت.هنوز نگاهم می کرد.از نگاه خسته نمی شد.از وقتی مرده بود از همشون متنفر بودم این یکی اولینشون بود بعد از این همه مدت نظرمو به خودش متوجه کرد.آخه بعد از اون فکر می کردم همشون ازم متنفرن همهشون با نگاهشون می گفتن من بد بودم من مادری نکرده بودم.هنوز داشت نگاهم می کرد بغض مثله همیشه صورتمو جمع کرد.بعد از اون از گریه فرار نمی کردم.اما چهره ی مظلومش که داشت دوباره نگران می شد وادارم کرد آروم باشم.پلکی زدم یادم افتاد دستش توی دستم بود... تازه به خودم اومدم و نگاهی به دستم کردم... با دست کوچیکش انگشتمو گرفته بود و نگاهم می کرد.سرمو بلند کردم لبام رو هم لرزید چشمام جایی رو ندید فقط وقتی به خودم اومدم دیدم خودشو انداخته توی بغلمو تنگ چسبیده بهم

شایعه... سازنده ی تنهایی ها...

spot-of-rain — Mon, 09 Jul 2007 13:53:18 GMT

نوای ناله دارد این دل پر درد

خداوندا نجاتم ده از این بی رنگی ممتد

چه می گویند

چه بی پایه

چی بی رنگ و

چه بی مایه

کلامی پر دروغ

با سایه ای نفرت

به گوش ساده لوحان بی غیرت

درین شب های بارانی

برین دم های تنهایی

لالایی خوان

تو ای امید پایانی

من تو راخواهم کشید...

spot-of-rain — Mon, 02 Jul 2007 13:48:18 GMT

من تو را خواهم کشید

با مداد خاطره

بر ورق های سیاه

با یه دنیا فاصله...

من تو را خواهم کشید

آن دو چشم پر غرور

آن دو دست پر فریب

آن حروف پر نهیب

من تو را خواهم کشید

در سیاهی دلت

رو به روی اشک خود

در کنار خنده ات

من تو را خواهم کشید

آن دمی که قلب من دست تو بود

بی ترحم می فشردی

خون و آهش می چکید

من تو را خواهم کشید

اشک ها خواهم بریخت

تا که بعد از مرگ من

این نقوش پر کلام

دست خطم بشوند...

دوست نیمه راه...

spot-of-rain — Wed, 27 Jun 2007 13:44:18 GMT

چیه؟چرا این طوری نگام می کنی؟حالا مگه چه خبره؟یکی یه اشتباهی کرده.تو به خودت نگیر.دیگه مارو نمی شناسی.بی خیال.تا همین دیروز پریروز این جوری نبودی.معلومم نیست شرایط این طوری بمونه.اون وقت کلامون تو هم می ره.به این فکر کن ما با هم خوب بودیم.ارزشو همو می دونستیم.احترام همو حفظ می کردیم.حالا که تحویلت گرفتن اونم الکی الکی تاقچه بالا می ذاری.بدبخت این کارا به ظاهر خوبه به ظاهر مصلحت جویانس تو گول نخور.کوتاه بیا بذار یه روز از سهمیه بندی شدنت بگذره ببین اوضاع ثابت می مونه بعدش با ما غریبه شو

شب می روم...

spot-of-rain — Mon, 18 Jun 2007 22:34:18 GMT

شبماه سلام کند

از این خانه رفته ام

چشم تر مکن

راه را بسته ام

آه سرد مکش

فرصت از دست رفته است

آن روز که کر شدی

قلبم شکسته بود!

یاد تو آمده؟

من از عشق فرمان گرفته ام

باکی ندارم ز رفتنم

تو نبودی یار پاک من

آن را برداشته از این خانه رفته ام

جاده

spot-of-rain — Sun, 17 Jun 2007 22:32:18 GMT

همیشه به این بی انتهای ظالم نگاه می کنم.همین خشک بی احساس که تو را از من گرفت.می دانم تو هم راضی به جدایی نبودی.او ما را جدا کرد.آرام باش.می دانم مانند هم اشک می ریزیم و آه می کشیم.نه من مقصر بودم نه تو اشتباه کردی.ما عاشق هم بودیم.در شرف رسیدن بودیم.این جاده بود که ما را از هم جدا کرد.غصه به چشمانت تحمیل نکن روزی این جاده هم به رحم خواهد آمد . ای کاش که باشیم... . من از اندوه تو غمگینم.برای من شاد بمان.ببین چگونه هر لحظه را با یادت شاد می کنم.من مطمئنم به تو ٬ به عشق تو که به یادم نگه داشته ای.ببین هنوز جاده را قسم می دهم جای پاهایت را محو نکند.حتی اگر محو کرد خود از یاد نبرد که کجا بود.ببین هر سپیده دم کاسه ای از اشک هایم را به نذر برگشتت پخش می کنم.اما به خاطر دلتنگی هایم ناآسوده مشو.جاده دوری را به ما داد و ما درس صبوری به جاده آموختیم.جاده می داند٬به او گفته ام٬که معلم بهتر تویی.می دانی؟به تو امیدوارم٫اما ای کاش لحظه ای کوتاه جاده دهان به صحبت باز می نمود

نترسیدم، هراسیدم...

spot-of-rain — Sun, 17 Jun 2007 21:50:18 GMT

من از پل ها نترسیدم

من از رفتن نترسیدم

من از جاده از این ممتد طولانی

از این غیبت به طولانی...

از این تنهایی غم بار

نترسیدم

تو را دارم

من از نقض همین جمله هراسیدم...